The next step

Coschap Berekum, Ghana

11-04-2012
Coschap Berekum, Ghana

De  prijs van leven

Mijn tenen spelen met het witte zand van het strand. Om mij heen hoor ik niets dan het ruisen van de wind door de palmbomen en het breken van de golven. Ik doe mijn ogen dicht en denk terug aan de afgelopen maanden.

De rust van het strand staat in schril contrast met de drukte in het ziekenhuis in Ghana waar ik drie maanden coschap heb gelopen. Mijn eerste ervaring met Afrika was er een van chaos en gebrek aan organisatie, maar ook van vriendelijke, blije mensen.
Zoals iedere dag begint mijn dag met visite lopen op de afdeling. Op het achterste bed in de hoek ligt een jongen van mijn leeftijd. Je hoeft geen dokter te zijn om te zien dat hij er slecht aan toe is. Kortademig, hoesten, transpireren en een angstige blik in zijn ogen. Tot mijn verbazing zie ik in zijn status dat er op de spoedeisende hulp  aanvullende diagnostiek is verricht en dat er zelfs al een beleid is opgesteld. Er blijkt sprake te zijn van bilateraal fors pleuravocht waarvoor een thoraxdrain nodig is om het pleuravocht af te tappen. Waarom ligt deze zieke patiënt dan nog op de afdeling zonder dat er iemand naar hem omkijkt? Na flink wat vertaalwerk wordt mij de rest van het verhaal duidelijk. De jongeman is onverzekerd en zijn familie kan de relatief eenvoudige, maar levensreddende ingreep, niet betalen. Terwijl de jongen een veel te vroege, nare dood in de ogen kijkt, heeft zijn familie zich rond het bed geschaard om geld bijeen te brengen voor een waardige begrafenis. Voorzichtig breng ik ter sprake dat het geld voor de begrafenis ook kan worden gebruikt voor de operatie. Mijn westerse logica wordt genegeerd…
Onbegrijpelijk dat de dood meer geld krijgt dan het leven.
Gelukkig eindigt het verhaal hier niet; later die dag vraag ik of één van de andere artsen nog eens met de jongen en zijn familie wil gaan praten. Een lokale arts heeft toch meer invloed dan een jonge, blanke vrouw die de taal niet spreekt, want nog geen half uur later krijgt de jongen zijn thoraxdrain!

En paar weken later; bloedsporen op de grond van de eerste hulp en het gekerm van patiënten. Er is weer een auto-ongeluk gebeurd. Ook hier is de hoeveelheid geld die een patiënt heeft bepalend voor zijn behandeling. Geld bepaalt of een meisje weer met haar vriendinnetjes kan rondrennen, bepaalt of de automonteur zijn hand kan blijven gebruiken, bepaalt of een tumor in de borst van een vrouw kan worden verwijderd, bepaalt of een ernstig ziek kind aan het infuus kan, bepaalt of de boer zijn oog kan behouden, of de sinaasappelverkoopster van haar rugklachten af komt, of de zwangere tiener haar zwangerschap zal voldragen, eigenlijk alles wordt hier door je portemonnee bepaald.... Hoe zit het ook al weer met de zorgpremies en het eigen risico in Nederland? Hoezo onbetaalbaar?
 
Als ik mijn ogen weer open doe ben ik nog steeds op het strand. Morgen gaat mijn vliegtuig naar huis. Ik zal nog vaak weg mijmeren om alle indrukken die Ghana op mij heeft achtergelaten te verwerken.


 


 

  • Foto 1
  • Foto 2
  • Foto 3
  • Foto 4

0 Reacties

Er zijn nog geen reacties geplaatst.

Reageer op dit artikel

Naam :
E-mail adres :
Reactie
 
Onthoud mij
 

Op zoek naar een coschap verslag over een bepaald land/regio of over een bepaald onderwerp, gebruik dan onderstaand formulier om de coschap verslagen te filteren.