Ik heb 8 weken rond mogen lopen in het Tygerberg ziekenhuis van de Universiteit van Stellenbosch. Deze  ligt op de Tygerberg campus en bevindt zich tussen Kaapstad en Stellenbosch in.
Het ziekenhuis  is een “Public Hospital”, wat betekent dat de patiënten met name arme negroïde mensen zijn, die niet verzekerd zijn.  Dit in tegenstelling tot  de “Private Hospitals” waar met name blanke rijkere mensen komen.
Het begin van een coschap is altijd weer wennen. Echter, de overdrachten, het visitelopen en de poliklinieken zijn steeds grotendeels hetzelfde. Je weet wat je rol is als coassistent binnen de hiërarchie in het ziekenhuis en je kent de taal en cultuur van de patiënten. Dit alles was anders toen ik op mijn eerste dag het Tygerberg ziekenhuis binnenstapte. Gelukkig  werd ik goed opgevangen door de Zuid-Afrikaanse studenten, en kon ik hen alles vragen. Ik begon met 2 weken op de Gynaecologie afdeling.  Iedereen was ingedeeld in firms. Dat is een dienstgroep bestaande uit een specialist, een AIOS en ANIOS en 4 studenten. Ik zat in firm 2, wat betekende dat ik maandag OK dag had, dinsdag een 24- uurs dienst op de SEH had, woensdag vrij had,  donderdag clinic ( poli) en vrijdag was de opname van pre-operatieve patiënten. Heel afwisselend dus en leuk om met een vast groepje te werken. Het viel mij op dat de theoretische  kennis van de zuid afrikaanse studenten  groter is dan van de Nederlandse studenten en dat er veel aandacht wordt besteedt hieraan.  Elke ochtend begon om 730 uur met een half uur onderwijs en ook om 1200 weer een uur. Ook tijdens de visites op de zaal, sta je rondom het bed met een groep studenten en geeft de specialist een kort college over de patiënt.
Na deze 2 weken heb ik voor mijn verloskunde onderdeel een week op de Antenatal clinic  gestaan, de polikliniek voor zwangeren. ’s Ochtends zat de hele gang vol met zwangere vrouwen.  Het was de bedoeling dat je de patiënt zag, de problemen in kaart bracht en de buik onderzocht, om dit vervolgens te presenteren aan de gynaecoloog. Zo heb ik heel wat buiken mogen voelen en dus veel geleerd.
Tot slot heb ik een week op de Labour ward gestaan.  Ik had elke dag mijn eigen patiënten, waar ik voor moest zorgen (waaronder bloed afnemen, de weeën in kaart brengen, infusen prikken en aanleggen en alles rapporteren in de status). Zo heb ik een week gezorgd voor een vrouw van 26 jaar die 28 weken zwanger was en voor het eerst naar het ziekenhuis was gekomen. Daar bleek dat ze zelf pre-eclampsie had  ( zwangerschapsvergiftiging) en haar baby anencefalie ( geen grote hersenen). Het kind zou dus kort na de geboorte sterven en  wegens de gezondheid van de moeder werd  de bevalling ingeleid. Verschillende dagen en op verschillende manieren is dit getracht maar de patiënte kreeg geen weeën. Uiteindelijk heeft zij de hele week, in emotionele shock van dit onverwachte bericht, gewacht en uiteindelijk is haar baby middels keizersnede gehaald. Het was voor mij indrukwekkend om dit hele proces te volgen en uiteindelijk het ernstig misvormde kindje te zien en ook te zien sterven. Dat is iets wat ik niet snel zal vergeten.
Ik begon mijn coschap Kindergeneeskunde met 2 weken op de kinderneurologie afdeling. Mijn taak was om samen met de andere studenten elke ochtend de kinderen die op de afdeling lagen te onderzoeken en dit te rapporteren in de status. 3 Maal per week was er een Academic Ward Round, waarbij de professor een ronde deed langs alle patiënten. Het was dan de bedoeling dat je “jouw’” patientjes presenteerde en vervolgens stelde de professor vragen en legde hij uit over het ziektebeeld. De pathologie varieerde van (TB )meningitis, tuberculomen encerebral palsy.  Vaak was dit HIV gerelateerd en het was dan ook verschrikkelijk om kinderen  zo ziek en gehandicapt te zien door een overdraagbare aandoening buiten hun schuld om.
Mijn laatste 2 weken heb ik doorgebracht op de Kinderlongafdeling. Ook hier was mijn takenpakket weer vergelijkbaar en was Tuberculose de meest voorkomende diagnose. Het was tevens de bedoeling om een avonddienst te doen op de Spoedeisende Hulp . Hier heb ik veel van geleerd. In één avond heb ik 6 kinderen onder mijn hoede gehad met een gastroenteritis en daarbij verschillende maten van dehydratie. Eén jongen van 2 jaar oud was er zo erg aan toe dat hij in shock was. Ingevallen ogen, passend bij dehydratie bij kinderen, kende in alleen van plaatjes uit de boeken. Om dit in het echt te zien bij deze jongen en vervolgens weer te zien verdwijnen door het geven van vocht vond ik enorm indrukwekkend.   
Al met al was deze stage vol aan onvergetelijke ervaringen en ik ben enorm dankbaar dat mij de kans is gegeven dit de mogen meemaken.