The next step

Coschap Heelkunde in Pretoria, Zuid-Afrika

11-04-2012
Coschap Heelkunde in Pretoria, Zuid-Afrika

De eerste dag in het ziekenhuis was spannend. Wat zou ik te zien krijgen? Hoe arm zou het zijn? Hoe zouden artsen met patenten omgaan?
Het ziekenhuis was redelijk modern. Het was schoon, er was airconditioning en er waren veel faciliteiten aanwezig. Zo was er en CT scan en MRI aanwezig, was er een digitaal systeem waarop  labuitslagen konden worden geraadpleegd en werden er op de operatiekamer laparoscopische ingrepen uitgevoerd. Daarnaast was het duidelijk Afrika zoals ik dat had voorgesteld met horden wachtende mensen in de gangen en hallen, gerafeld beddengoed en verpleging in uniform. Later werd het gebrek aan organisatie zichtbaar. Zo kwam het regelmatig voor dat het netwerk niet functioneerde en er geen uitslagen bekeken konden worden. Of dat de status van een patiënt zoek of verwisseld was. Op sommige afdelingen was een hele zoektocht om alle benodigdheden voor het aanleggen van een infuus bij elkaar te vinden, als het al aanwezig was. Op een avond was tijdens de dienst werden de operatiekamers gesloten omdat het waterreservoir van het ziekenhuis was  leeggelopen over het trappenhuis en de bovenste drie verdiepingen onder water stonden. Twee keer werden operaties afgebroken omdat de stroom uitviel. En bijna dagelijks werd de operatielijst geschrapt vanwege tekort aan personeel.  Tijdens de operaties werd gewerkt met goedkoop of verouderd instrumentarium, wat een laparoscopische cholecystectomie al snel tot een zes uur durende bezigheid maakte.
Van de apartheid is nog steeds veel merkbaar. Er is geen openlijke discriminatie, maar er is zeker ongelijkheid. Verschillende groepen leven een gescheiden leven. In het ziekenhuis leek iedereen heel vredig met elkaar om te gaan. Wel werd er gesproken over omgekeerde discriminatie, waarbij gekwalificeerde blanken geen baan konden krijgen, terwijl er wel een personeelstekort in het ziekenhuis aanwezig was.
De eerste vier weken van de stage was ik onderdeel van de wednesday-firm bij algemene chirurgie. Elke firm is opgebouwd uit een professor, twee chirurgen in opleiding, een intern en studenten.  Als student kreeg ik een aantal patiënten toegewezen, waarbij ik ’s ochtends vroeg hoe het ging, lichamelijk onderzoek deed, de vitale functies controleerde en alle labuitslagen en aanvullend onderzoek verzamelde. Tijdens de dagelijkse visite presenteerde ik dit aan de professor en chirurgen. Alle infusen en bloedafnames bij deze patiënten waren mijn verantwoordelijkheid. Dit was heel leerzaam. Daarnaast had onze firm op woensdagen en in de weekenden dienst en werden de nieuw op te nemen patiënten onder de studenten verdeeld. Tijdens de poli en tijdens de operaties was er soms nietl meer te doen dan meekijken, omdat er veel studenten waren. Ziektebeelden die veel behandeld werden waren galsteenlijden, pancreascarcinomen, ileus, tractusdigestivusbloedingen,  schildklieraandoeningen en steekwonden. Wat vooral anders was dan in Nederland was het feit dat bijna alle patiënten ook hiv of tbc hadden, en de veelvoud aan schot- en steekwonden, brandwonden en nare verkeersongelukken. Studenten worden veel minder opgeleid om evidence-based te werken. Daar tegenover staat dat studenten leren hoe te overleven als huisarts in een dunbevolkt gebied zonder veel hulpmiddelen.

Terugkijkend heb ik veel geleerd, veel nieuwe indrukken opgedaan en veel respect gekregen voor de artsen die in Zuid-Afrika met soms beperkte middelen toch goede zorg aan patiënten leveren.
 

  • Foto 1
  • Foto 2

0 Reacties

Er zijn nog geen reacties geplaatst.

Reageer op dit artikel

Naam :
E-mail adres :
Reactie
 
Onthoud mij
 

Op zoek naar een coschap verslag over een bepaald land/regio of over een bepaald onderwerp, gebruik dan onderstaand formulier om de coschap verslagen te filteren.