Eind december 2010 ben ik 3 maanden naar Nicaragua geweest voor 2 coschappen. Het eerste coschap heb ik op een gezondheidscentrum in het dorpje El Sauce gedaan en het tweede in het HEODRA ziekenhuis in León.
In Nicaragua is de gezondheidszorg georganiseerd in publieke en privé ziekenhuizen, gezondheidscentra en gezondheidsposten. In El Sauce zit zo’n Centro de Salud, een centrum waar eigenlijk van alles gebeurt, van bevallingen tot vaccinaties tot eerste hulp etc. Het is indrukwekkend om de staat van het gezondheidscentrum te zien. Er is geen stromend water, het is smerig, ongeveer alles is kapot, sommige ruimten hebben geen electriciteit, de ambulance is een 4WD zonder faciliteiten, de jodium zit in lege cola flessen, kortom, alleen alles observeren is al een ervaring om niet meer te vergeten… In het centro de salud heb ik veel consulten gedaan onder supervisie van de plaatselijke artsen. Ook ben ik naar de meer afgelegen Puestos de Salud geweest. Een half uur in de brakke 4WD ´ambulance´ bergop, door riviertjes heen naar de middle of nowhere waar patiënten te paard (of na uren te voet) naar de post komen.
Na het mooie coschap in El Sauce ben ik naar het HEODRA ziekenhuis in León gegaan voor een coschap op de Eerste hulp Chirurgie. De afdeling chirurgie wordt grotendeels gerund door de arts-assistenten die iedere 4 dagen een 36uurs dienst draaien, zonder compensatie. Tijdens de overdracht proberen ze hun ogen open te houden wanneer ze op een theatrale manier aan de tand gevoeld worden door de bazen. Het ziekenhuis is smerig, heet en het werd me nog meer duidelijk dat je hier écht niet ziek moet worden... Zo werd er een gewonde vrouw binnen gebracht die betrokken was bij een auto-ongeluk. Ik bracht haar naar de Radiologie en daar ging het allemaal zo ontzettend knullig en onprofessioneel. Ze bewogen haar hoofd en nek ruw alle kanten op. De foto’s lieten een dubbele gedisloceerde kaakbreuk en 7 gebroken ribben zien en vervolgens moest er nog een echo van de buik gemaakt worden. Aangekomen bij de echo vertelde dat mens me bloedserieus dat ze geen echo konden maken omdat de brancard niet door de deur van de echokamer paste, en vervolgens riep ze de volgende patiënt! Ik wist niet wat ik meemaakte! De vraag of ze het echo apparaat niet naar buiten konden rijden werd met hevig nee schudden beantwoord. Ik wist niet wat ik meemaakte! Na lang protesteren kon het dan wel gebeuren, maar dan moest ik sterke mannen gaan halen om de patiënt de echo-kamer in te dragen. Zo gezegd zo gedaan, en de patiënt werd de echo kamer zo ongeveer in gejonast. Ik hield m’n hart vast, maar gelukkig was er geen interne bloeding en zou ze de volgende dag geopereerd worden aan haar kaakfracturen. Maar wat een zootje kan het daar zijn zeg, en wat frustreert je dat als je daar met een patiënt staat, niemand een vinger uitsteekt en het allemaal maar als normaal wordt gezien..
Naast de vele bizarre ervaringen zie ik mijn verblijf in Nicaragua vooral als een fantastische ervaring die ik nooit had willen missen. Ik heb veel patiënten kunnen zien, veel consulten gedaan en veel kunnen hechten. Het is zo mooi om op deze manier een andere cultuur te leren kennen en te zien hoe ze zich redden met de schaarse middelen die ze hebben. Je realiseert je hoe groot de verschillen zijn tussen een ontwikkelingsland en Nederland, maar je realiseert je ook dat hoe groot de verschillen ook zijn, Geneeskunde is en blijft Geneeskunde.