Zeventien januari was het zover: samen met een studiegenootje vertrok ik naar Zuid-Afrika om daar vijf weken het co-schap oogheelkunde te volgen, in de stad Pretoria. Vooraf aan deze vijf weken zou ik nog twee weken gaan reizen.
Het reizen begon in Kaapstad en na twee weken de ‘garden route’ gevolgd te hebben, eindigden we in Port Elizabeth. Tijdens deze 2 weken reizen heb ik veel dingen gedaan die ik nog nooit gedaan heb, en waarvan ik niet weet of ik die nog eens zal doen: bungeejumpen, paragliden, golfsurfen en op een struisvogel rijden. Hier heb ik erg van genoten maar het liet vooral 1 kant zien van Zuid-Afrika: de westerse, toeristische kant. We hebben ook een ‘township tour’ gedaan waardoor ik ook de niet-toeristische kant zag. Tijdens deze tour zag ik het Zuid-Afrika dat ik kende van de televisie: kleine huisjes met golfplaten dakken, collectieve toilletten en elektriciteitskabels die open op de ‘wegen’ liggen. Toch staan er in de townships ook wat luxere, grotere huizen met daken van steen.
Tijdens het reizen heb ik gezien hoe mooi Zuid-Afrika is, en hoe veelzijdig het land is.
Na 2 weken genieten kwam ik aan in Pretoria. Hier zou ik het co-schap oogheelkunde gaan volgen.
Het onderwijs was redelijk goed geregeld: elke dag om 8:30 onderwijs in het Engels. Dit onderwijs duurde soms ruim een uur, maar een enkele keer was het na een kwartier al afgelopen. Tijdens het onderwijs gaan mobieltjes af (zowel van de docent als van de studenten) en lopen studenten de kamer uit om de gepsrekken aan te nemen.
Na het college werden we elke dag in het ziekenhuis verwacht. Er waren 4 ziekenhuizen waar wij steeds 1 week zouden meelopen. Drie openbare ziekenhuizen en 1 priveziekenhuis.
In de openbare ziekenhuizen moeten alle patienten zich zo vroeg mogelijk melden en krijgen dan een nummertje. Wie er het eerst is, wordt het eerst geholpen. Dit moet wel, omdat sommige patienten van ver komen en niet precies kunnen weten wanneer ze in het ziekenhuis kunnen zijn. De wachtruimtes zitten bomvol en de artsen proberen meestal zo snel mogelijk door te werken. Als de artsen echter zin hebben in koffie of een lunch, dan gaan ze via een achterdeurtje naar de kantine om koffie te drinken en laten ze de patienten wachten (soms wel een uur). Artsen stellen zich niet voor aan patienten en de manier van communiceren is niet zoals wij dat in Nederland leren.
Zo kwam er een patient, met in zijn voorgeschiedenis een coloncarcinoom, nu op de poli met visusverlies van zijn linkeroog. De arts vertelde dat er allerlei onderzoeken zouden gaan plaatsvinden en dat de patient onder andere een scan van zijn hersenen zou krijgen omdat hij misschien wel eens kanker in zijn hersenen kon hebben. Ik kan me niet voorstellen dat een arts in Nederland dat op deze manier en in dit stadium van de onderzoeken zo zou brengen. Ook is er weinig privacy: artsen, studenten en secretaresses lopen van consultkamertje naar consultkamertje om de arts te storen en visusonderzoeken worden in de overvolle gangen gedaan.
In de privekliniek ging het er iets anders aan toe: patienten konden een afspraak maken, een arts stelde zich meestal wel voor en al het personeel in het ziekenhuis was aardiger. Ook was er niet zo’n strenge bewaking als in een openbaar ziekenhuis (waar je tas en kofferbak bij elke in- en uitgang gecontroleerd wordt).
Onze dag eindigde tussen 12 en 1, omdat de Zuid-Afrikaanse studenten nog een co-schap in de middag volgde. Hierdoor hadden wij genoeg vrije tijd om dingen rondom Pretoria te bezoeken. Ook in de weekenden huurden we vaak een auto om andere delen van het land te zien. Tijdens onze reis van 2 weken hebben we voornamelijk de kust gezien, en tijdens de weekenden zijn we het binnenland ingegaan om daar wat van de bergachtige natuur te zien.
De ervaring om in het buitenland een co-schap te lopen is voor mij onvergetelijk geweest. Het was interessant om te zien hoe het gezondheidssysteem er in Zuid-Afrika er uitziet, en ik vond het erg leuk om 2 weken door het land te reizen.
