The next step

Coschap Peru, Sociale Geneeskunde

06-12-2011
Coschap Peru, Sociale Geneeskunde

Coschap Sociale Geneeskunde
Instituto de Medicina Tropical Alexander von Humboldt, Hospital Cayetano Heredia, Lima, Peru.

Zoals vele studenten voel ik zo nu en dan de lokroep van “het buitenland” als potentiële bron van nieuwe ervaringen en avonturen. Na mijn derde jaar heb ik een paar maanden in Barcelona gewoond om Spaans te leren en te ervaren hoe hoe het is om in een ander land te studeren. Twee jaar later, in de herfst van 2010 begon het weer te kriebelen. Ditmaal ontstond het plan om het coschap Sociale Geneeskunde in Zuid-Amerika te lopen en daarna rond te reizen met mijn vriend, die ook geïnteresseerd was in het continent als reisbestemming. Ik sprak tenslotte al Spaans en waarom niet het nuttige met het aangename combineren?

Na enige tijd actief zoeken (het was nog niet eenvoudig een plek te vinden die voldeed aan de eisen vanuit de faculteit en op reacties uit het verre westen moet je soms ook even wachten) vond ik het Instituto de Medicina Tropical Alexander von Humboldt (IMTAvH), een gerenommeerd instituut in Lima dat is gespecialiseerd in tropische en infectieziekten en actief betrokken bij de programmatische bestrijding daarvan. De coördinator public health onderwijs van de faculteit ging akkoord met mijn plan met focus op de lokale tuberculosebestrijding en het avontuur kon beginnen.

Mijn activiteiten tijdens het coschap bestonden grofweg uit 2 componenten. Ten eerste liep ik mee op de polikliniek en op de afdeling om aldaar in de praktijk kennis op te doen over de lokaal veelvoorkomende infectieziekten. Ik heb vooral veel patiënten gezien met hiv/AIDS, tuberculose en allerhande parasitaire infecties. Ik heb veel de kans gehad om patiënten te onderzoeken aangezien het daar gebruikelijk was om het lichamelijk onderzoek over te laten aan een co- of arts-assistent. Als ik ergens over twijfelde vroeg ik de arts om me te controleren. De gesprekken werden op de polikliniek altijd door de hoogst aanwezige specialist of arts-assistent gevoerd. Ik was daar stiekem wel blij mee aangezien communiceren in het Spaans nogal tegenviel in het begin ondanks mijn redelijke basiskennis en het opfrissen daarvan voorafgaand aan het coschap. Goede tip: www.medicalspanish.com

De tijd dat ik niet in de kliniek of polikliniek bezig was heb ik gebruikt voor mijn verdiepingsopdracht over de lokale tuberculosebestrijding. Ik heb me verdiept in de richtlijnen van het landelijke tuberculosebestrijdingsprogramma en recente literatuur. Daarnaast heb ik een aantal dagen met onderzoeksverpleegkundigen meegelopen die dagelijks bezoeken brachten aan verschillende lokale gezondheidscentra/ posten in een grote buitenwijk van Lima. Ik kon zo zien hoe het landelijk opgezette tuberculose programma in de praktijk in Lima functioneerde. Alhoewel daar zeker verbeteringen in aan te brengen zijn was ik vooral onder de indruk van de resultaten die bereikt worden met beperkte middelen door een slimme systematische aanpak die stoelt op aanbevelingen van de WHO.


Ook in het ziekenhuis, een staatsziekenshuis, waren de middelen beperkt. Voor mij was dit het verschil met Nederland dat het meest opviel tijdens mijn coschap. Door ruimtegebrek werden 2 polispreekuren gelijktijdig in één spreekkamer gehouden. Op de spoedeisende hulp staan 16 bedden in een ruimte voor 9 en staan er ook nog 5 bedden op de gang. Een gratis zorgverzekering voor de allerarmsten dekt zeer basale gezondheidszorg. Andere patiënten moeten apart betalen voor elk consult en elk onderzoek voordat het plaats kan vinden. Zelfs opgenomen patiënten kunnen geen simpel laboratoriumonderzoek krijgen voordat de familie eerst met een formulier naar de centrale kassa is geweest en met een stempel, als bewijs van betaling, weer terug naar de afdeling kwam. De vertraging die optreedt in diagnostiek en behandeling door geldgebonden zaken is enorm. Met enige regelmaat zag ik dokters (die ook niet veel verdienen in een staatsziekenhuis) onderzoeken voor patiënten betalen.

Blij verrast was ik in deze context door het niveau van de artsen, die bewust bezig zijn met het nastreven van evidence based medicine. Daarnaast waren ze zeer vriendelijk en onderwijs-minded. Er wordt de tijd genomen om je dingen uit te leggen en vragen worden op prijs gesteld. Eén dag per week (dinsdag) is de dag voor ‘Academic Activities’, er worden dan relevante wetenschappelijke artikelen besproken (mij is ook gevraagd een artikel te presenteren), interessante casuïstiek van de afdeling wordt voorgedragen en een arts-assistent presenteert bijbehorende literatuur.

Ook op andere vlakken kunnen Nederlandse artsen dingen leren van de Peruaanse. Zo wordt er nog echt rust en tijd genomen voor patiënten. Overigens ook voor de lunch, die in Peru de hoofdmaaltijd is. Ik hoop mij eenmaal weer thuis,  te midden van de Nederlandse efficiëntie (want, dat moet gezegd, die is in Nederland hoger), zo nu en dan te laten inspireren door de herinnering aan de stress-arme mentaliteit van de Peruanen.


 

  • Foto 1
  • Foto 2
  • Foto 3
  • Foto 4

0 Reacties

Er zijn nog geen reacties geplaatst.

Reageer op dit artikel

Naam :
E-mail adres :
Reactie
 
Onthoud mij
 

Op zoek naar een coschap verslag over een bepaald land/regio of over een bepaald onderwerp, gebruik dan onderstaand formulier om de coschap verslagen te filteren.