Medical Elective Trauma & Orthopaedics
Londen, wie kent het niet… Stad van de River Thames, de Big Ben, Buckingham Palace, Westminster Abbey (de bruiloft van Will & Kate!), Notting Hill en de stad waar ik 2 maanden coschap heb mogen lopen in St. George’s University Hospital, in het uiterst zuidelijke puntje van de stad, in de wijk Tooting. Het ziekenhuis blijkt een van de grootste academische ziekenhuizen in deze regio van Londen te zijn en is vernoemd naar de martelaar St. George, sinds 1222 patroon van Engeland. Volgens de aloude legende zou deze George, heldhaftig als hij was, een draak hebben gedood, wat terug te zien is in het logo van de universiteit waarop hij te paard en als ridder met een lans is afgebeeld. In Nederland kennen wij hem dan ook als Joris en de draak.
In St. George’s werd ik geplaatst op de afdeling Traumatologie & Orthopedie, een zeer dynamische afdeling, bij een van de orthopeden met als aandachtsgebied bekken- en acetabulum fracturen. De eerste middag op de polikliniek werd gelijk duidelijk dat de dingen in St. George’s iets anders liepen dan ik in Nederland gewend was. Wat bleek, alleen de specialisten zagen patiënten op de polikliniek, co- en arts-assistenten keken toe, tenzij iemand zich al in het 5e of 6e specialisatiejaar bevond. Zodoende stond ik dus in een spreekkamer met 3 arts-assistenten, 3 fellows, 2 polikliniek assistenten en de orthopeed. Tegenover de spreekkamers werden de patiënten op een onderzoeksbank geplaatst in een gemeenschappelijke ruimte, slechts van elkaar gescheiden door gordijntjes. Afhankelijk van de problematiek werd de patiënt daar gezien of meegenomen naar de spreekkamer, wat betekende dat wij als aanhang zijnde keer op keer in stoet achter de specialist aan hobbelden om vervolgens op elkaar gepropt mee te kijken en te luisteren. Meest verbazingwekkend om te zien vond ik nog dat patiënten hier totaal geen moeite mee leken te hebben, het zelfs wel leuk vonden dat hun röntgenfoto’s of CT’s uitgebreid bediscussieerd werden in de groep.
In de loop van de volgende weken bleek dat dit eigenlijk de algemene gang van zaken was in St. George’s. Visite op de afdeling verliep bijvoorbeeld op dezelfde chaotische wijze; in een colonne van een stuk of 10 mensen met het traumateam voorop (orthopeed/traumatoloog, arts assistent en een nurse practitioner) werd in hoog tempo langs de patiënten gelopen waarbij de junior doctors razendsnel een samenvatting van de problematiek gaven, de verpleegkundigen de status inschreven, de patiënt een hand werd geschud en er een en ander aan beleid geroepen werd om vervolgens al naast het volgende bed te staan.
Wat me vooral opviel, naast de andere structuur, was dat er vrij weinig gedigitaliseerd was in St. George’s Hospital. Er werd gebruik gemaakt van een papieren status en (vaak onleesbaar) geschreven correspondentie en ook op de operatiekamers (“theatres”) werd vaak alles met de hand bijgehouden en geregistreerd. Medicatie voor de patiënten op de afdeling werd met de hand uit de strips gedrukt en in bakjes gedaan door verpleegkundigen met fluorescerend gele hesjes met “Do not disturb” op de rug geschreven!
Tijdens mijn verblijf woonde ik in Horton Halls, een studentencampus 10 minuten lopen vanaf het ziekenhuis. Een prima accommodatie waar veel internationale studenten verbleven, zowaar ook een aantal tijdens de zomerperiode. Enige nadeel van Tooting; met het openbaar vervoer was het zeker 30-45 minuten reizen naar het centrum van Londen. Voordeel was wel dat het zo ver van het centrum lag dat ik geen last gehad heb van de rellen. Londen zelf is een fantastische stad die zoveel te bieden heeft, 2 maanden waren eigenlijk niet genoeg om dat allemaal te ontdekken!
Terugkijkend kan ik dan ook met zekerheid zeggen dat het een hele waardevolle ervaring is geweest om een tijdje in het buitenland (ook al ligt het naast de deur) te wonen en in een ander ziekenhuis te werken met nieuwe collega’s en vreemde gebruiken. Een ervaring die ik iedereen zeker zou aanraden! En wie weet ga ik zelf ook nog eens terug, ergens in de verre toekomst…
