In april begon eindelijk mijn reis naar Tanzania waar ik mijn tropencoschap in het Ndala hospital ga lopen. Gelukkig verliep mijn reis iets positiever dan de reis naar de operatiekamer van de gemiddelde Tanzaniaan:

Ik ben Kabula, een Tanzaniaans meisje. Ik ben opgenomen in het ziekenhuis van Ndala. Zoals in elk ziekenhuis in Afrika zorgt mijn familie hier voor me.
Een uur geleden moest ik heel erg naar het toilet, maar door de hevige buikpijn die ik heb kon ik mijn bed niet goed uit. Helaas, ik haalde de wc niet en mijn bed was helemaal nat. Mijn familie, die dus dag en nacht bij me aanwezig is in het ziekenhuis om mij te verzorgen, kwam meteen helpen en heeft alles verschoond. Daarna heb ik toch nog maar proberen te eten ondanks de buikpijn. Dit eten is uiteraard ook bereid door mijn familie. Gelukkig hebben we genoeg geld om eten te kunnen maken, de familie van mijn buurvrouw is namelijk te arm en ze heeft nu al 3 dagen niet gegeten.

Een aantal uur geleden werd mijn buikpijn ineens zo hevig dat ik mezelf nauwelijks meer kon bewegen. Er waren geen verpleegkundige in de buurt die me in de gaten hielden en de artsen komen alleen in de ochtend langs alle patiënten. Gelukkig is mijn familie er die opmerkt dat het niet goed met me gaat. Ze hebben de verpleegkundige gewaarschuwd, die gelukkig daarna een arts geroepen heeft. Na enige tijd kwam de arts langs om me te onderzoeken de pijn was zo hevig dat ik het uitschreeuwde van de pijn. De arts vertelde dat ik meteen geopereerd moest worden, dus moest ik naar de operatie kamer.
Nee, ik lig helaas niet op een verrijdbaar bed, waarmee ze me met een elektronisch karretje van afdeling naar afdeling of naar de OK kunnen brengen zoals in Nederland. Mijn bed staat vast, is van hout, gelukkig ligt er een dun matrasje op. Mijn moeder heeft ergens een ijzeren brancard vandaan gehaald, zodat ik daar op kan klimmen. In mijn linker arm zit een infuus, tussen mijn benen hangt een katheter en ik verga van de buikpijn. Ik kan me nauwelijks bewegen, maar ik moet naar de OK.
Met hulp van mijn familie lukt het om steunend tussen mijn broer en mijn neef half op de brancard te gaan zitten die een halve meter hoger is dan mijn bed. Na enig gestuntel en heel veel pijn is het gelukt om op de brancard te gaan liggen. Gelukkig, dacht ik nu hoeven ze me alleen nog naar de OK rijden en dan krijg ik daar verdoving. Jammer genoeg viel dat een beetje tegen. De operatie kamer is buiten 2 gebouwen verderop. Er ligt een stenen pad tussen de gebouwen in, maar met mijn hevige buikpijn voel ik elk hobbeltje waar ik overheen wordt gereden. Jammer genoeg zit de pad vol met grote kuilen en oneffenheden, dus eindelijk bij de OK aangekomen weet ik me geen raad meer door de pijn.
Mijn familie moet buiten wachten. De anesthesist verpleegkundige rijdt me verder de operatiekamer in. Daar zet hij me voor de tafel waarop ik geopereerd ga worden. Op dit moment is hij de enige in de kamer, hij vertelt me op dat bed te gaan liggen. Ik kijk hem aan, maar nee hij maakt geen aanstalten me te helpen. Met heel veel pijn en moeite lukt het me met al mijn aanhangsels over te klimmen naar het bed. Gelukkig is het operatie bed lager, wat het iets gemakkelijker maakt.
Eindelijk lig ik het bed en goddank krijg ik daarna verdoving ingespoten waarna eindelijk die verschrikkelijke pijn wegzakt.
Suf word ik wakker, mijn buikpijn is er nog steeds maar voelt anders aan dan voorheen. Ik kijk op, zie mijn familie klaar staan om me weer terug naar de afdeling te brengen. Helaas voor mij zijn de kuilen in dit uurtje dat ik weg geweest ben nog niet dichtgemaakt…
Nu 3 dagen later is de pijn weg en voel ik me weer goed. Ik heb nu 5 dagen in het ziekenhuis gelegen en een operatie gehad. Mijn familie is niet verzekerd, dus we moeten dit contact betalen. Helaas hebben we op dit moment het geld niet om voor de operatie te betalen. Volgende week kan mijn vader een paar kippen verkopen, wat voldoende geld moet opleveren om het te kunnen betalen. Ik moet dus nog een week in het ziekenhuis blijven, ik mag namelijk pas het ziekenhuis verlaten als mijn familie het geld betaald heeft. Gelukkig kosten deze extra dagen geen geld, maar ja ik zou wel graag naar huis willen. Ik ben de stank van mijn andere buurvrouw wel een beetje beu….. 

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
•